Soms denk ik wel eens dat ik teveel denk. Denken kan ik over de meest uiteenlopende zaken, maar ik wordt nooit echt veel wijzer van de conclusie. Soms denk ik wel eens, dat denken niet zo slim is. Als je bedenkt waarom bepaalde dingen gebeuren, dan kan ik denken en denken, maar snappen doe ik het niet. Het denkvermogen van een mens kan erg hoog liggen, en hoe hoger dat vermogen, hoe gestoorder dat je bent. Het zijn tenslotte de mensen met een hoog IQ, die overslaan naar de kant van de madman. Je kunt gewoon te veel willen weten, of te veel weten, en of je daar nu zo veel gelukkiger van wordt? Ik zet er mijn vraagtekens bij.
Ik denk dat dit verhaal dan ook echt ergens over gaat, en dan doe ik gelijk mijn naam weer eer aan. Tenslotte ga ik door het leven als een brainlezz. En reken maar dat als je brainlezz bent, je, je geluk niet opkunt. Ik hoef dus eigenlijk nergens over te denken, bedenk ik me nu. Als ik daar nu eens eerder over had na gedacht, had me dat weer een berg denkwerk gescheeld. Ach, laten we maar denken dat de hersentjes zo een beetje gestimuleerd blijven.
Weten is een mooi gedachtegoed. Stom zijn, is niet weten wat er mis gaat. Het geluk is dus werkelijk voor de domme, zoals ook het spreekwoord het al zegt, dacht ik toch zo. Ik dacht, en ik denk. Het verleden en het heden. En ik denk wat er nog komen gaat.